Триесет и една година по неуспешниот атентат со автомобил-бомба врз првиот претседател на независна Македонија, Киро Глигоров, случајот останува нерешен без идентификувани нарачатели. На годишнината од нападот се отворени прашања за пропустите во истрагата, геополитичките контексти и домашните политички пресметки кои продолжуваат да ја оптоваруваат македонската јавност.
На 3 октомври 1995 година, во 9:50 часот, на улицата „Македонија“ пред хотелот „Бристол“ во Скопје, беше извршен терористички напад со автомобил-бомба врз службеното возило на тогашниот претседател Киро Глигоров. Во возилото „Ситроен Ами 8“ биле поставени околу 20 килограми експлозив кои биле активирани со далечински управувач, претходно забавени од друго возило марка „Фиќо“. Од силината на експлозијата на местото на настанот загина возачот Александар Спировски, додека тешки повреди здоби телохранителот Илчо Теовски.
Подоцна од повредите почина и случајниот минувач Христо Христоманов, а повредени беа и Климе Коробар и Јован Атанасовски. Самиот претседател Киро Глигоров преживеа со тешки повреди на главата, по што следуваше повеќемесечно лекување и негово враќање на претседателската функција на 10 јануари 1996 година, која ја извршуваше сè до завршувањето на неговиот втор мандат на 17 ноември 1999 година.
И покрај обемната истрага во која беа проверени 30.850 возила, прегледани над 15.000 објекти и легитимирани повеќе од 188.000 лица, случајот останува правно незатворен со непознат сторител и нарачател. Првиот министер за одбрана Трајан Гоцевски, во своето интервју за „4ТВ“, јавно изнесе сериозни замерки за начинот на кој се водело истражувањето од страна на Министерството за внатрешни работи, посочувајќи дека лицеместото било исчистено од траги, поради што странските експерти, вклучително и германскиот тим, одбиле да истражуваат, а границите останале отворени.
Слични оценки изнесе и новинарот Зоран Петров, автор на книгата „Атентат“, кој истрагата ја оценил како аматерски воена и погрешно насочувана кон надворешни вместо кон домашни криминално-политички структури.
Дополнително, новинарски и стручни изданија, меѓу кои и најавената книга „Скопскиот атентат“ од д-р Зоран Доревски, поранешен инспектор во Управата за обезбедување одредени личности и објекти, сведочат за постоењето бројни теории, меѓу кои се споменувале бугарската група „Мултигруп“, југословенските безбедносни структури и таканаречената „Братиславска врска“, но ниту една од овие хипотези не добила судска потврда.
Атентатот се случи во исклучително чувствителен геополитички момент за балканскиот регион, непосредно по средбата на Киро Глигоров со тогашниот претседател на СР Југославија, Слободан Милошевиќ, на која беа одбиени притисоците за останување на Македонија во скратена федерација, додека во исто време се разгледувале и планови за поделба на државата со поддршка од тогашниот грчки премиер Константин Мицотакис. Во јавноста овој настани често се поврзува во широк контекст со други нерасчистени трагедии во поновата македонска историја, како што е погибијата на првиот министер за внатрешни работи Јордан Мијалков во сообраќајна несреќа, каде според сведоштвата комуникациите биле целосно исклучени, како и подоцнежната трагична авионска несреќа кај Мостар во која го загуби животот поранешниот претседател Борис Трајковски. Овие настани остануваат како тежок товар и колективна траума за институциите и јавноста, кои и покрај децениските најави не успеаја да обезбедат материјални докази и судска завршница.
