Медицинска сестра со десетгодишно искуство во здравството објави потресно сведоштво за нејзиното искуство во текот на бременоста, во кое тврди дека со часови барала медицинска помош во повеќе јавни здравствени установи, но на крајот го изгубила плодот во 24-тата недела од бременоста. Таа во отворено писмо до Министерството за здравство опишува низа ситуации во Охрид, Струга, Битола и Скопје.
Според нејзиното сведоштво, драмата започнала во раните утрински часови, кога во 24+3 гестациска недела почувствувала силни болки и притисок во половината. Таа се јавила во гинеколошкото одделение во Охрид, каде, како што наведува, била прегледана накратко и ѝ било кажано дека болката е поврзана со положбата на бебето. Добила терапија, но состојбата продолжила да се влошува.
Поради засилените болки, заминала во Струга. Таму, според нејзината верзија на настаните, првично имало проблем со приемот, а по прегледот било посочено сомнение за бубрежна колика и ѝ била дадена терапија против болки. Таа тврди дека во тој период наместо да биде детално згрижена, се соочила и со навредлив однос од дел од персоналот.
Следниот ден повторно побарала лекарска помош. Нејзиниот матичен лекар, според сведоштвото, веднаш проценил дека е потребна итна хоспитализација. При повторен преглед во Охрид, друг лекар утврдил сериозно скратување на грлото на матката и потреба од итен третман на Клиниката за гинекологија и акушерство во Скопје. Во меѓувреме, таа била прегледана и во приватна болница во Битола, каде било измерено дека цервиксот е долг само 13 милиметри и ѝ бил препорачан итен терцијарен третман.
Со сопствено возило семејството тргнало кон Скопје. Таму, според нејзиното сведоштво, и покрај силните болки и крварењето, не добила третман каков што очекувала. Таа наведува дека наместо терапија за запирање на предвременото породување добила друга терапија, а за време на престојот се соочила и со, како што тврди, непрофесионален и понижувачки однос.
Потоа, како што раскажува, потпишала отпуст на сопствено барање и заминала во приватна болница, каде била итно примена. Таму бременоста, сепак, завршила со трагичен исход и таа го изгубила плодот.
Медицинската сестра вели дека со своето јавно сведоштво не бара одмазда, туку сака да укаже на проблемите во здравствениот систем и на искуството на пациентите кои, како што наведува, се принудени да бараат врски и привилегии за да добијат навремена помош.
„Не барам привилегија. Барам систем во кој никој нема да мора да бара привилегија за да биде спасен“, порачува таа.
Случајот отвора сериозни прашања за начинот на кој пациентите со итни состојби се упатуваат и згрижуваат во јавните здравствени установи. Нејзините наводи се нејзино лично сведоштво, а за утврдување на евентуални пропусти или одговорност потребни се надлежни проверки и стручни наоди.
