Масивниот притисок во овој век за алтернативи на фосилните горива, главно ветерни турбини и соларни панели, е една од најголемите глупости во човечката историја. Цената на овие наводно обновливи извори на енергија надмина 10 трилиони долари во текот на изминатите 25 години, а политичките и економските резултати беа ужасни, вели главниот уредник на списанието „Форбс“, Стив Форбс.
Потрошените пари и наметнатите регулативи предизвикаа хаос во европските економии. На пример, трошоците за енергија во Германија и Велика Британија се два до три пати повисоки отколку во Соединетите Американски Држави. Овие вештачки наметнати оптоварувања се клучен фактор за мизерните стапки на раст на ЕУ. Стагнантните економии го поттикнаа злокобниот подем на екстремистичките политички партии во Германија и на други места.
Војната во Иран покажа колку е смешно целото ова движење. И покрај сите соларни панели и турбини, глобалната потрошувачка на нафта се зголеми за речиси една третина, додека потрошувачката по глава на жител остана приближно иста од почетокот на 21 век.
Нафтата е сè уште клучна
Марк Милс, проницлив експерт за енергија и технологија, неодамна забележа, и цитирам: „Светот е повеќе зависен од нафтата денес отколку кога започна големиот и скап експеримент за енергетска транзиција“.
Размислете за момент за огромните трошоци за алтернатива наметнати од оваа глупост. Замислете ги тие трилиони долари инвестирани во нови производи, нови услуги, нови медицински помагала, нови лекови за болести и, се разбира, поголемо производство на нафта и гас, како и развој на нуклеарната енергија, крајниот извор на чиста енергија. За среќа, Чичко Сем (САД) никогаш не веруваше во оваа глупост до степен до кој веруваа многу други нации. Сега се плаќа уште една цена за оваа глупост, а таа може да се сумира во насловот на извештајот на Националниот центар за анализа на енергија, NCEA. Непрофитната организација основана и предводена од Марк Милс. Цитат: „Кој плаќа кога ќе се истрошат ветерните турбини и сончевите панели?“
Одговорност за скриена енергија
Она што во голема мера се игнорира кај овие обновливи извори на енергија е тоа што тие не се бесмртни и ќе треба да се заменат. Тоа е полесно да се каже отколку да се направи, а импликациите врз животната средина не се пријатни. Темелите на типична ветерна турбина се длабоки до девет метри. Секоја турбина е обвиткана во 2.500 тони армиран бетон. Замислете да се обидувате да се справите со тоа. Меѓу предизвиците се пропелерите направени од нерециклирана пластика. Всушност, неколку типични ветерни турбини содржат повеќе нерециклирана пластика од сите пластични сламки и пластични чаши во светот заедно.
Обично, владите се како ноеви со главите во песок по ова прашање. Со оглед на затворените рудници за јаглен и затворените бунари за нафта и гас, владите имаат некаков вид на барање за декомисионирање. За да се добие претстава за состојбата во САД, NCEA го ангажираше Кертис Шуб, извршен директор на Советот за модернизација на владата, да спроведе анкета на државите за да утврди какви правила и прописи има секоја во врска со декомисионирањето на ветерните и сончевите електрани.
Тие беа оценети. Не е изненадувачки што две третини од државите не успеаја. Тоа е во остра спротивност со процесите што повеќето држави ги имаат воспоставено за електрани на фосилни горива. Уште едно, не толку изненадувачко изненадување. Федералната влада, која има овластување да инсталира ветерни фарми на отворено море, исто така доби негативна оценка. Од почеток до крај, овие обновливи извори на енергија не само што не успеваат да ги заменат фосилните горива, туку се покажа дека не направиле никакво јавно добро за животната средина. Чистењето на исцрпените обновливи извори на енергија, исто така, ќе чини десетици милијарди долари.
